خانمها کاملاهیریس معاون رییس جمهور، هیلری کلینتون نامزد ریاست جمهوری، نانسی پلوسی رییس قبلی مجلس نمایندگان و کاندولیسا رایس مشاور قبلی شورای امنیت ملی!
شما از زنان برجسته ایالات متحده امریکا هستید که چندین بار از افغانستان دیدار کرده و به زنان کشور من وعده های بیشمار حمایتی تحویل داده اید. اکنون زمان آن فرارسیده است که به وعدههای تان عمل کنید. آیا میدانید که بر سر همان زنانی که شما با ایشان عکسهای یادگاری گرفته و در رسانههای امریکا نشر گردید چه بلایی آمده است؟
بر تمام آزادیهای آنان دستان سیاهی حاکم شده است. حتا بر شیوهی راهگشتن، خندیدن، نگاه کردن، سخن گفتن، غذا خوردن و نفس راحت کشیدن آنان تیغ تبر نشان داده میشود. اینکه از ابتداییترین حقوق رسمی خود که درسخواندن و کار کردن است بینصیب شده اند شما و همهی جهان اطلاع دارید. این در حالیست که دولت شما با کسانیکه باعث این مصیبت بیمانند در تاریخ معاصر جهان شده اند، تعاملات خلق کرده و به آنها از راه های رسمی و غیر رسمی پول میفرستد. حالا به من پاسخ دهید، آیا وجدان جامعه امریکا منجمد شده است؟ آیا شما بیشتر از دوهزار جوان تان را در کشور من از دست ندادید؟ حاصلش همین است؟
ببینید من پژوهشگر و تحلیلگر هستم و سیاستهای جهانی و به ویژه کشور شما را دنبال میکنم و از آن سر در میآورم. اما مگر ممکن است که این سیاستها در آرامش خاطر شما شکل گیرند. چرا ما از شما که القاب شجاع ترین، پرکارترین و با نفوذترین زنان جهان را یدک میکشید، خاموش هستید؟ یاد تان است که در کنفرانس جهانی حمایت از زنان در پیکنگ چه گفتید. «امریکا در برابر هر دولتی که سبب تبعیض سیستماتیک علیه زنان شود، بیتفاوت نخواهد بود!» هزاران فعال حقوق زنان آن روز برپا خواستند و بر شما کف زدند. حالا بیایید در کشور من ببیند تبعیض چه که حتا زن بودن یک گناه است. این همه زن در کانگرس امریکا چه واکنشی در برابر چنین فاجعه وحشتناک نشان داده است؟ آیا آن گروه های فیمینست و لابیگران آنرا خواب زمستانی برده است؟
به خوبی به یاد دارم که تا هنوز هیچیکی از شما ابتکار یک اقدام عملی در برابر جنایاتی که در کشور من همین اکنون علیه زنان تحمیل میشود، انجام نداده اید! به یاد داشته باشید ما این خموشی مرگبار شما را فراموش نمیکنیم. فقط چند صد متر دور تر از کانگرس گورستان بزرگیست از هزاران جوان امریکاییست که در کشور من کشته شدند. بروید و بر سنگهای این گورها نگاه کنید. اما فراموش نکنید که ما دهها هزار گور سپاهیان گمنام را برای یک هدف مهم زیر چتر هژمونی سیاسی و راهبردی شما در کشور سرگردان خود داریم. اینان همه مادر، همسر و دخترانی دارند که امروز حق نفسکشیدن را از دست داده اند. آیا پیوند این رابطه استراتژیک را درک میتوانید؟ چرا پرونده افغانستان به یکبارگی در دهلیز های سیاست، حقوق، ارزشها و فرهنگ کشور شما مسکوت شد؟ چرا شما در برابر جنگی که آغاز کردید، مسئوولیت نمیپذیرید؟ چرا حد اقل در برابر زنانی که قربانی اصلی این جنگ منحوس شما شدند، کور و کر شده اید؟ چرا در برابر کودکانی که در فقیرترین وضعیت جهانی بیسرنوشت و بیسرپناه باقی مانده و پدران شانرا جنگ شما بلعیده است، بیتفاوت مانده اید؟
فراموش نکنید که کودکان آن فرزندان شهید روزی قد خواهند کشید و داستان این خموشی دردناک شما را در فلمهای داستانی به تصویر خواهند کشید. کودکان قهرمانان شهید در باب آن وعده های شیرین و این سرنوشت تلخ کتابهای خواندنی خواهند نوشت. یاد تان باشد که نسل آینده نام شما را در کنار نام های قاتلان مردم افغانستان که امروز بر حاکمیت تحمیل شده اند خواهند نوشت. به یاد داشته باشید که دختران ما شما را به مثابه زن که یک موجود مقدس است، حساب نخواهد آورد و نام تان را در پهلوی هراسافگنان خواهند نوشت.
نویسنده: دوکتور ملک ستیز