سیلی غفار سیاستمدار و فعال حقوق بشر اهل افغانستان است که در سال ۱۳۶۲ / ۱۹۸۳ در ولایت فراه در غرب کشور متولد شد.
زمانی که او سه ماه داشت خانواده اش به ایران پناهنده شد و پس از آن به پاکستان رفتند.
خانم غفار کار خود را به عنوان فعال اجتماعی زمانی که در پاکستان بود با کمک به زنان و کودکانی که در اردوگاههای پناهندگان بودند آغاز کرد.
او گفته است: “من کودکانی را دیدم که کفش و غذای کافی برای خوردن نداشتند. و زنانی که بهطور مکرر مورد خشونت خانگی و جنسی قرار گرفته بودند. با وجود اینکه من سیزده سال داشتم کار خود را با پناهندگان شروع کردم.
سیلی غفار برای بسیاری از سازمانهای حقوق بشری افغانستان و همنیطور سازمانهای بینالمللی حقوق بشر کار کردهاست.
او مدیر سازمان کمکهای بشردوستانه برای زنان و کودکان افغانستان موسومن به “اچ.ای.دبلیو.سی.ای” بود این سازمان در سال ۱۹۹۹ در پاکستان تأسیس شد.
در دوره اول طالبان خانم غفار در سواد آموزی دختران و زنان مخصوصا در ولایات ننگرهار، لغمان، فراه و هرات نقش موثری داشت.
او در طول دوران فعالیت خود در اچ.ای.دبلیو.سی.ای، توانست آموزش و مراقبتهای بهداشتی رایگان برای تعداد زیادی از کودکان و زنان به شمول حمایت از زنان قربانی در بسیاری از ولایات را فراهم کند.
غفار همواره از دولت و همه فرماندهان جنگ و جنگسالاران انتقاد کردهاست. همچنین فیلم مستندی از سیلی غفار از کارگردان برنادتا آرژانتیر به نام “من انقلاب هستم”” ساخته شدهاست.
سیلی غفار به عنوان یک کنشگر فعال شناخته میشود، که نقش فعال در اکثر کنفرانسها و رویدادهای ملی و بینالمللی در مورد افغانستان مانند کنفرانس بن و همینطور کنفرانس لندن و سایر کنفرانسها و رویدادها داشته است.
او به عنوان یک زن سیاستمدار و بخشی از اپوزیسون همیشه فعال در افغانستان شناخته شده است. سیلی غفار پس از حضور امریکا و ناتو در افغانستان، به عنوان سخنگوی حزب همبستگی افغانستان علیه حضور این نیروها واکنش تندی داشت و امریکا را به اشغال افغانستان متهم میکرد.
او در مناظرههای تلویزیونی خود همواره ادعا می کرد که “سیاست شیطانی اشغالگران و یاران افغان آنها را آشکار میکند، جنایات دولت و دیگر جنگ سالاران محلی علیه مردم افغانستان را فاش میکند، از حقوق زنان و افراد مظلوم دفاع میکند.”
تازهترین واکنشها
سیلی غفاری در تازهترین واکنش به اوضاع افغانستان گفته است که زنان در دو سال گذشته با تحمل مصائب و مشقت های بیشمار، سیاه ترین دوران زندگی شان را تجربه میکنند.
او میگوید که نیروی زن ستیز طالب، عملا با پیش گیری سیاست اپارتاید جنسیتی در برابر زنان، آنان را به بردههای خانه نشین مبدل ساخته اند.
به گفته او ” بستن دروازه های مکاتب بروی دختران، محروم ساختن زنان از حق کار و تحصیل، ترویج افکار بنیاد گرایانه و تروریستی در کتب درسی و جامعه، گرفتن ابتدایی ترین آزادی های فردی از مردم و صدها مصیبت دیگر هر روز مردم ما را زجرکش میکنند. ”
خانم غفار بار دیگر امریکا را متهم به دسیسهسازی کرده و گفته “امریکا با تحویلدهی قدرت به مزدوران بنیادگرا خود در افغانستان توانست با کمترین هزینه برنامههای منطقوی خود را عملی سازد. امریکا در گذشته با امضا توافقنامه دوحه با آنان زمینه تقویت و برگشت شان را مساعد ساخت. اکنون نیز با راه اندازی برنامههای زیر نام «تعامل» و «کمک به مردم افغانستان» میخواهد این موجودات عصر حجری را توسط نوکران تکنوکرات و زنان سرکاری که در ۲۰ سال بلند گویان امریکا بودند، سفیده مالی نموده و زمینه به رسمیت شاختن شان را فراهم کنند.”