همهچیز از یک قطعنامه شروع شد. اواخر ۱۹۴۷، سازمان ملل دست در جیب فلسطینیها کرد و ۵۵ درصد از اراضی آنان را به اسرائیل بخشید.
فردای تأسیس این رژیم، بلافاصله، تمام کشورهای عربی به اسرائیل حمله کردند، اما همگی شکست خوردند. از آن روز به بعد، سران کشورهای عربی یکییکی خود را از این نزاع کنار کشیدند و حتی به آن سوی میدان پیوستند. دکتر سیدهادی برهانی، با مشورت ایلان پاپه، فهرستی از مهمترین کتابهای مربوط به اختلاف اسرائیل و فلسطین را برای ترجمان تدوین کرده است.
محمد ملاعباسی، ترجمان — ۲۹ نوامبر سال ۱۹۴۷، با ۳۳ رأی موافق در برابر ۱۳ رأی مخالف و ۱۰ رأی ممتنع، قطعنامۀ ۱۸۱ مجمع عمومی سازمان ملل به تصویب رسید. مطابق این قطعنامه، سرزمین فلسطین به دو کشور فلسطینی و عبری تقسیم میشد. ۵۵ درصد از اراضی فلسطین، به کشور تازه تأسیس «اسرائیل» که قرار بود «خانهای برای یهودیان جهان» باشد تعلق میگرفت و شهر بیتالمقدس (اورشلیم) به صورت بینالمللی اداره میشد. همۀ دولتهای خاورمیانه، اعم از عرب و غیرعرب، جزء مخالفان این قطعنامه بودند اما با اجماع کشورهای اروپایی، قطعنامه تصویب شد.
از فردای تصویب قطعنامه تا چند ماه درگیریهای پراکندهای میان شبهنظامیان فلسطینی و اسرائیلی جریان داشت و نهایتاً ۱۴ ماه مه ۱۹۴۸، «دولت اسرائیل» با صدور منشور استقلال، اعلام موجودیت کرد. فردای آن روز، تمامی همسایگان عرب همزمان به اسرائیل حمله کردند، اما در نبرد خونینی که درگرفت، شکست خوردند.
با گذشت 75 سال از تأسیس اسرائیل، جنگها و درگیریها بین دولت اسرائیل و فلسطینیهای بومی ساکن منطقه، ادامه داشته است. جنگ ۱۹۵۶، جنگِ شش روزۀ ۱۹۶۷ و جنگ کیپور ۱۹۷۳ نمونههایی از این مبارزات بودهاند. طی دهههای اخیر، با تجاوز اسرائیل از مرزهای تعیین شده و اشغال سرزمینهای دیگری از فلسطین، موج تازهای از مناقشات میان اسرائیل و فلسطین آغاز شده است.
آخرین نمونۀ آنها، حملۀ نظامی نابرابر و خونبار اسرائیل به باریکۀ غزه در سال جاری است. در طول ۵۱ روز جنگ، ۲۱۰۰ نفر از مردم غیرنظامی غزه کشته و بیش از ۱۱ هزار نفر مجروح شدند. اشغالگری و روشهای خشونتبار اسرائیل در مواجهه با مردم فلسطین، چه در داخل این سرزمین و چه بیرون از آن، مخالفان سرسختی داشته است. در نظامهای آموزشی و دانشگاههای سراسر دنیا نیز یکی از چالشهای اساسی، نوع مواجهه با همین چالش بینالمللی است.
دکتر سید هادی برهانی، استاد دپارتمان مطالعات فلسطین دانشگاه تهران، رسالۀ خود در دانشگاه اگزتر را با عنوان «تحلیل انتقادی کتب درسی مورد استفاده در دانشگاههای غربی، برای تدریس تاریخ فلسطین و اسرائیل» گذرانده است. استاد راهنمای رسالۀ او، ایلان پاپه، از برجستهترین چهرههای دانشگاهی مخالف با اسرائیل است که پژوهشهای تاریخی او دربارۀ اختلاف اسرائیل و فلسطین، جزء معتبرترین و شناختهشدهترین کتابهای موجود در این زمینه است.
از جنگ ۱۹۴۸ که مردم فلسطین را از سرزمین مادریشان آواره کرد، اولیهترین حقوق دموکراتیک آنها زیرپا گذاشته شده است. نکوهش قربانیان نشان میدهد چگونه پژوهشهای تقلبی و ساختگی آکادمیک، تلاش کردهاند تا ادعای فلسطینیها برای داشتن سرزمینی برای خودشان را انکار کنند، و از این پیشتر رفته و بگویند اصلاً چنین مردمی وجود ندارند.
ادوارد سعید در مقدمهاش بر کتاب نوشت: تأسیس اسرائیل، از طرفی، ناشی از برتری اسرائیل در «کنترل سرزمین»های منطقه بود، اما از طرف دیگر، ناشی از این بود که اسرائیل دعوای سیاسیای که بر سر سرزمین فلسطین بالا گرفته بود را در «فضای بینالملل» بُرد. فضایی که از ایدهها، بازنماییها، رتوریک و تصاویر انباشته شده است. از نظر ادوارد سعید و همکارانش در این کتاب، این پیروزی دوم، حاصل گسترۀ وسیعی از تحقیقات آکادمیک است که همگی جعلیاند.
منابع:
نویسنده: محمد ملاعباسی، جانشینسردبیر سایت و فصلنامۀ ترجمان
منبع: ویبسایت ترجمان