آقای ملا متقی وزیرخارجه گروه طالبان چشم در چشم مردم افغانستان دروغ میگوید در حالی که هم مردم افغانستان و جهان می فهمند که او دروغ میگوید اما بازهم دروغ میگوید!
این ملای نرم گو و خندروی طالب در دیدار با افغانهای مقیم مسکو میگوید: “در وطن امنیت کامل برقرار است” معنای ساده سخن آقای ملامتقی این است که طالبان پس از گرفتن قدرت دیگر راهها را نمیگیرند، سرهای مردم را نمیبرند، بمب و بشکه زرد بر سراه مردم، کاروان دولتی و خارجی منفجر نمیکنند، به شهرها و بازار حمله انتحاری نمیکنند، مکاتب و مدارس و مساجد و حسینهها و بیمارستانها و لیسهها و دانشگاهها و ورزشگاهها و تاسیسات ملکی و نظامی دولتی را انفجار نمیدهند.
از معادن و بازرگانان و صاحبان کسب وکار باج و خراج به روال سایق نمیگیرند. راهها را به روی عابران نمی بندند. بلی! طالبان دیگر این همه را علنی انجام نمیدهند و ظاهرا امنیت را تامین کرده اند. طالبان به عنوان عامل اصلی نا امنی و کشتار و سلاخی شهروندان و تخریب اماکن ملکی و نظامی و آسیب رساندن به تاجران و سرمایه داران بودند که حالا با گرفتن قدرت با تکیه به شیوههای قدیمی اقدام به ایجاد ناامنی نمیکنند.
اما دلایل دروغگویی ملامتقی چیست؟ آیا واقعا طالبان امنیت کامل را بر قرار کرده اند؟ آیا واقعا مردم و شهروندان امنیت کامل دارند؟ یا این که شهروندان از انواع نا امنی سیستیماتیک رنج میبرند؟ درست و منصفانه این است که طالبان مثل گذشته و در همه افغانستان امنیت را از مردم نمیگیرند. چون به قدرت رسیده اند و نیازی به رهزنی، قتل، کشتار، بمب و انفجار به روال گذشته نیست اما طالبان نا امنی را به شیوه های تازه تر در همه ابعاد ایجاد کرده و دامن میزنند. به چند مورد اشاره می کنیم:
۱- عدم امنیت روانی شهروندان:
آیا پس از تسلط طالبان بر افغانستان شهروندان کشور از امنیت روانی برخور دارند؟ آیا از نشاط و آرامش خاطر برخودارند؟ آیا شهروندان از زورگویی و تجاوز طالبان به زندگی خصوصی و اماکن عمومی در امنیت هستند؟ آیا دختران و خانم ها آزادانه میتوانند گشت و گذار نمایند؟ کار و تحصیل نمایند؟ آیا با این همه غم زدگی حاصل از محدودیت های غیر انسانی و خلاف شرع طالب، برای انسان افغانستانی آرامش روحی و امنیت روانی مانده است؟
جواب همه سوالهای فوق کاملا منفی است. امروز تمام مردم افغانستان جز جنگجویان طالب و انتحاریون از نا امنی روانی و روحی و پریشانی خاطر بشدت رنج میبرند.
زنان و دختران که نیمه جامعه ما را تشکیل می دهند را در خانه ها و منازل محبوس کرده اند، هم اکنون اکثریت مطلق دختران و زنان و حتی کودکان از افسردگی روانی و پریشانی خاطر و نا امنی در خانهها رنج می برند. گزارشهای سازمانهای مستقل بین المللی میرساند که ۸۰ درصد افغانستانی ها به ویژه دختران و زنان محبوس در خانه ها و منازل دچار پریشانی خاطر و افسردگی و اضطراب و نا امنی روحی هستند. بنابراین طالبان عامل نا امنی اجتماعی و افسردگی جمعی هستند!
۲- نسل کشی هزاره ها:
ملامتقی و سایر رهبران طالبان به صورت فخر آمیز از وجود امنیت در افغانستان یاد میکنند. میگویند: “داعش و گروههای نا امن کننده افغانستان از میان رفته اند!” اما اگر در همین یک ماه گذشته بنگرید درمیابید که آقای متقی و سایر رهبران طالبان چه قدر خلاف حقیقت میگویند. انفجارهای پیاپی در دو هفته پیش در نماز جمعه مسجد امام زمان بغلان، انفجار مارکیت بهار سراب در غرب کابل و همچنین انفجار خونین در باشگاه ورزشی ملت در دشت برچی به خوبی نشان داد که ادعای طالبان در ایجاد امنیت سراسری در افغانستان چه قدر دروغ است.
واقع قضیه این است که نسل کشی هزارهها زیر سایه طالبان و به همکاری این گروه همچنان ادامه دارد. این گروه هیچ گونه اقدامی مبنی بر متوقف ساختن این سریال ندارد. بنابراین دروغگویی آقای متقی و ادعای سرکوب داعش کاملا آشکار و نشانه جدی عدم امنیت عمومی است.
۳- جنایت جنگی در پنجشیر، اندراب و بدخشان و تخار:
در دوسال گذشته که طالبان ادعای امنیت سراسری را دارند تنها در ولایت پنجشیر و اندراب ها، خوست، بدخشان و تخار صدها تاجیک پنجشیری، اندرابی و بدخشانی و تخاری از سوی طالبان به قتل رسیدند.
کشتار نطامیان سابق، شخصیت های ملکی و متنفذ و آواره ساختن مردم پنجشیر و بغلان و بدخشان و ارزگان و بامیان و دایکندی نشان آشکار از وجود ناامنی در حکومت طالبان است. اگر وطن گل وگلزار است چرا میلیون ها تن پس از قدرت گرفتن شما از افغانستان فرار کرده اند؟
راستی! همین دو سه روز پیش ملیشههای وحشی شما چرا ۴ نفر پنجشیری را در دارالامان کابل کشتند؟ عوامل تمامی کشتارها و خودسریهای طالبان، حتی در یک مورد کسی دستگیر و بازداشت و محاکمه نشد.
۴- مصادره دارایی ها و چپاول عمومی:
غصب زمین های هزارهها را در غزنی و ارزگان و بامیان و دایکندی نشان آشکار از ستم طالب و ایجاد ناامنی و جنگ اقتصادی و نوعی پاکسازی قومی است. وقتی شما زمینهای زراعی دارای سند و قباله شرعی و قانونی هزارهها را به نفع پشتونهای محل یا آن سوی مرز مصادره میکنید وقتی شما انواع باجگیری و اخاذی و زورگیری از مردم را در بامیان، دایکندی، بهسود و ناهور و پنجاب و دیگر مناطق افغانستان روا میدارید. آیا انتظار دارید مردم باور کنند که شما کشور را امن ساخته اید و آنان میتوانند بدون احساس نا امنی جسمی و روحی در کشور زندگی کنند؟
۵- افغانستان پناهگاه تروریستان:
امروزه زیر سایه طالبان دهها گروه تروریستی در افغانستان پناه گرفته اند. انصارالله تاجیکستان، تی تی پی و گروه تجزيه طلب بلوچ پاکستان و جیشالعدل و دیگر سازمانهای تروریستی دشمن جمهور اسلامی ایران، آیغورهای چین و اعضای سازمان القاعده در افغانستان زیر ریش طالبان زندگی میکنند و طالبان برای سرکوب مردم تاجیک از همین نیروها استفاده کردند برای ایجاد نا امنی در ایران و پاکستان استفاده میکنند
برای سازماندهی حملاتی در تاجیکستان و آسیای میانه استفاده میکنند. این همه تروریست خارجی واقعا حس امنیت را در مردم و شهروندان کشور تقویت می کند؟
چرا افغانستان را پناهگاه تروریستان خارجی ساخته اید؟ اگر در افغانستان امنیت است چرا هر روز دختری و مادری و جوانی در معرض اختطاف و تجاوز قرار می گیرد؟
۶- افغانستان زندان آزادی بیان، رسانه ها و جنبش های آزادیخواه:
این که افغانستان به بدترین کشور در حوزه آزادی بیان تبدیل شده است شکی نیست. اینکه طالبان به سرکوب بیرحمانه جنبشهای آزادیخواه به ویژه جنبش زنان تبدیل شده است شکی نیست. طالبان به هیج وجه به کثرت گرایی سیاسی و فکری و قومی و مذهبی اعتقادی ندارند. این همه نشان از نوعی وحشت و دهشت طالبانی در کشور می دهد.
چرا تحمل کوچکترین اعتراض و اعتصاب را ندارید؟ چرا آزادی بیان را از رسانه و مردم و نخبگان سلب کرده اید؟ اصولا با این حکومت قومی و مذهبی انحصاری شما تحقق امنیت و آرامش در افغانستان ممکن است؟ شما جز دروغ و دغل و خدعه و فریب و نیرنگ و غصب و غارت تاریخی ندارید؟ دارید؟ نشان دهید؟ چه خدمتی به بشریت کرده اید؟ چه خدمت و دست آوردی برای مردم افغانستان دارید؟
۷- مصادره جایدادهای سرمایه داران:
طالبان تمام سرمایه دارانی را که به طالبان باج نمیدهند به ویژه اگر به گروه قومی غیر پشتون وابسته باشند بلافاصله تحت فشار قرار میدهند.
جایدادهای شان را میگیرند. انواع دوسیه علیه آنها درست میکنند و دریک کلام امنیت سرمایه و سرمایه گزار میگیرند.
باری! کسانی مثل حاجی عبدالرحمن الکوزی و جمعی دیگر که سران طالبان را در کار و بارشان شریک میسازند و یا باج و خرج وافر میدهند در افغانستان مجال کار و فعالیت دارند اما کسانی مانند عباس ابراهیم زاده و امثال او باید در معرض تحریم و انسداد قرار گیرند و اموال و جایدادها و وجوه نقدشان مصادره گردد. این هم نمونه از امنیت اقتصادی طالبانی در کشور!
بنابراین به دلایل فوق و شهودات و تجربیات روزمره مردم و فرار میلیونها شهروند، هیچ گونه امنیت لازم برای شهروندان کشور وجود ندارد. تنها طالبان کمپل باز و ملامحمودها و ملامتمازها و از این قبیل امنیت کامل دارند.
منبع:
نویسنده: عارف رحمانی، عضو پیشین مجلس نمایندگان