پریسا آزاده، عضو جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی، از سوی طالبان در کابل بازداشت شده است.
طالبان هیچ زن و مرد آزاده، عدالتخواه و مدنی را تحمل نمیکنند. صدها زن و مرد هم اکنون در بازداشتگاههای طالبان تحت شدیدترین و غیر انسانی ترین شکنجهها قرار دارند.
طالبان برای گرفتن اعتراف ازکسانی که در بازداشت اند از هیچ چیزی صرفه نمیکنند. از شکنجه و آزار جسمی تا تجاوز و تحقیر و توهین و رکیکترین فحش و دشنام ها. همین دیروز در صحفه دکتر جواد برهانی خواندم: “دیروز در خانه شخصی رفتیم که طالبان شدید وی را شکنجه کرده بودند، در یک کلمه گفت: هنوز کابوس میبینم. طالب شلنگ آب دو اینچی را در دهانم فرو میکردند و شکمم پر از آب میشد آنگاه با دو پایش روی شکمم میپرید و بعد به من شوک برقی میداد و من به سوی آسمان پرتاب و به زمین برخورد میکردم. فکر می کردم دیگر زنده نمیمانم اما زنده ماندم. پسرم که دو ساله بود آب خواست اما طالب با مشت به دهن بچه دو ساله زد و دهن او را پرخون کرد. طالب هتاک می گفت: این فرزند حرامزاده است و احترامی ندارد و نباید به وی آب بدهیم.”
مجیب ضیا از فعالان مدنی و از افسران پولیس که چندی قبل در حال خروج از کشور بازداشت شد در مطلبی قریب به این مضمون در شبکه ایکس، نوشته است: “وقتی ۱۸ روز مرا بازداشت کردند تحت شدیدترین شکنجه و آزارهای جسمی و روحی و توهین و تحقیر بودم. متوجه شدم که برای طالبان خدا و دین و شریعت و اخلاق معنایی ندارد!”
دانشجوی را از دانشگاه کابل برای چند نوشته محترمانه علیه اقدامات سختگیرانه طالبان در فیسبوک، بازداشت کردند وقتی خاطراتش را از ۱ یک سال زندانی بودنش خواندم یقین کردم که طالبان برای گرفتن اعتراف و مجرمسازی از هیچ شیوه و رفتاری دریغ نمیکنند!
حکایت سه مورد فوق صرفا نشان دهنده سیمای کوچک از نحوه برخورد این گروه با خلقالله است. به این نتیجه رسیدهام که در فرهنگ طالبان خلاف تمام مکاتب حقوقی و قوانین اساسی اصل بر مجرم بودن انسانهاست نه برائت آنها؛ این که همه مجرم هستند مکر این که خلاف اش ثابت شود! بر همین مبنا هرکسی را که به هر دلیل بازداشت میکنند بنا بر مجرم بودن اوست و او باید آن قدر زیر شکنجه تاب بیاورد تا ثابت شود که بیگناه است!
این گروه وحشی و تروربستی و ضد خدا و دین و انسان برای حفظ و بسط قدرت قومی و قبیلهای خود از هیچ چیزی تاکید میکنم از هیچ چیزی صرفه نمیکند. برای طالبان قدرت فوق خدا و شریعت و انسانیت و مدنیت و آزادی و حقوق و تکالیف شرعی و انسانی است.
با حکومتی استبدادی مواجه هستیم که برای رسیدن به قدرت و حفط و بسط آن هرکار و ابزاری و وسیله ای را مجاز میشمارد. خطرناک ترین و خودکامه ترین و خون ریز ترین دستگاه سیاسی در جهان!
منبع:
عارف رحمانی، عضو پیشین مجلس نمایندگان