مردم در برخی از ولایات افغانستان به ویژه در مناطق دور افتاده و ولسوالیها در جنوب و غرب کشور از «کمبود شدید» داکتر زن شکایت دارند.
ساکنان برخی از ولسوالیها میگویند که در مناطقی پیشتر داکتران زن استخدام شده بودند، در حال حاضر هیچ دکتر متخصص زن وجود ندارد.
نظر به آمار ارائه شده از سوی طالبان که حدود پنج ماه پیش منتشر شده است از جمله ۴۰۰ ولسوالی افغانستان تنها در ۹۰ ولسوالی شفاخانه فعال وجود دارد و در حدود ۳۱۰ ولسوالی هیچ دکتر متخصص زن وجود ندارد.
نبود پزشک زن در مناطق روستایی حالا به طور مثال از دغدغههای اصلی ساکنان ولایت غور در مرکز کشور شده است.
جکی میگوید: «دوست داشتم باکلاس باشم و در کنارش بهعنوان یک زن سیاهپوست، همیشه میخواستم به مثبتترین حالت ممکن برخورد کنم. ولی اغلب احساس میکردم که پستانهایم به عنوان چیز مثبتی دیده نمیشوند.»
یکی از ساکنان غور که نمیخواهد هویت او فاش شود، گفت: «مدتی میشود که فعالیت کلینکهای سیار هم در برخی ولسوالیها متوقف شده است. مراکز صحی که از سوی برخی موسسات [بینالملل] حمایت مالی میشدند، پس از توقف کمکهای مالی، فعالیت کلینکها نیز تعطیل شده است.»
او افزود که در شماری از ولسوالیها قابله وجود دارد، اما در مرکز ولایت تنها یک دکتر زن متخصص کار میکند.
یک زن که در مرکز غور زندگی میکند گفت: «بیماران ولادی نسایی (مونث) که مشکل پیچیده داشته باشند از ولسوالیهای دور دست به مرکز غور و یا هم به شفاخانه مرکزی ولایت بامیان فرستاده میشوند. اما این روند گاهی اوقات خالی از خطر مرگ مادر و نوزاد نیست.»
در ولسوالی لعل و سرجنگل غور که جمعیت آن تقریبا نیم جمعیت کل این ولایت را تشکیل میدهد تنها یک مرکز صحی فعالیت دارد اما این مرکز هیچ دکتر زن ندارد.
ولسوالیهای دور دست مانند باغران ولایت هلمند به نزدیکترین شفاخانه حدود ۲۱۰ کیلومتر فاصله دارد
مردم ولسوالی باغران در ۲۱۰ کیلومتری مرکز ولایت هلمند، میگویند هنوز هم برای درمان بیماریهای بسیار عادی آنها مجبورند برای رسیدن به شفاخانه شهر بست در هلمند، ساعتها سفر کنند.
یک باشنده باغران گفت در این ولسوالی حتی قابله نیست که به مشکلات ابتدایی بیماران ولادی نسایی رسیدگی کند. او افزود که «برخی مناطق باغران به حدی وسیع است که بامداد موتر حرکت کند، شام به شهر لشکرگاه میرسد.»
او از طالبان خواست که برای رفع مشکلات بیماران زن یک دکتر زن به این ولسوالی بفرستد.
همچنان مردم در ولسوالیهای دوردست ولایت ارزگان نیز میگویند از کمبود خدمات صحی و و نبود دکتر زن به ستوه آمدهاند.
جمعیت ارزگان حدود ۱/۵ میلیون نفر تخمین زده شده است. در سراسر این ولایت تنها ۷۰ مرکز صحی فعالیت دارد، یعنی برای هر ۲۱ هزار نفر یک مرکز صحی با امکانات و کارکنان کم.
محمد الله روحانی، رئیس صحت عامه طالبان در ارزگان، ایرادها در مورد کمبود مراکز صحی را پذیرفت اما میگوید دو متخصص نسایی ولادی زن در این ولایت مشغول کار هستند.
مردم در ولسوالیهای دوردست ولایت ارزگان نیز میگویند از کمبود خدمات صحی و و نبود دکتر زن به ستوه آمدهاند
با روی کار آمدن طالبان در آگست ۲۰۲۱ بار دیگر قوانین سختگیرانه و شدیدی بر زنان وضع شده است. از جمله اینکه هم زن شاغل و هم زن بیمار مجبورند با محرم باشند.
اگر دکتر متخصص زن در ولسوالی کار کند قوانین وضع شده از سوی طالبان ایجاب میکند که با محرم (شوهر برادر و یا پدر) همواره همراه باشد.
کمبود دکتر متخصص زن و عدم علاقمندی پزشکان برای کار در مناطق دور دست و روستایی شکایتی است که از گذشته وجود داشته است.
پیشتر گل محمد عثمان، رئیس شورای طبی حکومت طالبان نیز گفته بود که کمبود و نبود دکتر زن در مناطق روستایی یک مشکل عمده برای ساکنان محل است.
به گفته آقای عثمان: «در شهرهای بزرگ مانند کابل، قندهار، هرات، مزار شریف و برخی شهرهای دیگر به تعداد کافی دکتران متخصص زن وجود دارد. اما متاسفانه در مناطقی که از آموزش محروم نگه داشته شدهاند، آنجا پزشکان زن وجود ندارد. پزشکان زن تنها در بخش ولادی نسایی تخصص دارند. در بخشهای دیگر که اشد نیازمندی دیده میشود مانند گوش و گلو، عقلی عصبی، داخله و جراحی دکتر متخصص زن وجود ندارد.»
منبع:
بیبیسی فارسی