هزاران شهروند افغانستان در اعتراض به نسلکشی هزارهها و نقض حقوق زنان، بازداشتها و همچنین سرکوب بیسابقه زنان و دختران که طالبان در افغانستان بابت حجاب به راه انداختهاند، تظاهرات هماهنگ را در دستکم سی شهر کشورها راه اندازی کردند.
آنها با انتشار بیانیه مشترک از سازمان ملل متحد و کشورها خواستهاند که به «تعامل مثبت» خود با طالبان پایان بدهند و وقوع «نسلکشی هزارهها» و وجود «آپارتاید جنسیتی» در افغانستان را به رسمیت بشناسند.
حملات در غرب کابل، که ساکنان آن عمدتا هزارههای شیعه هستند، بارها رخ داده است و مسئولیت بیشتر آنها را شاخه خراسان گروه داعش برعهده گرفته است.
تا هنوز درخواست به رسمیت شناختن نسلکشی هزارهها از سوی شورای امنیت سازمانملل تایید نشده است هر چند پارلمانهای چندین کشور به صدای معترضان گوش دادند و به نسلکشی هزارهها در اقغانستان مهر تایید گذاشتند.
اهداف معترضان کدامها اند
عارف رحمانی، نماینده پیشین مجلس نمایندگان افغانستان
چهار هدف عمده و اساسی شهروندان عدالتخواه از برگزاری تظاهرات امروز در بیش از ۳۰ شهر و چندین کشور جهان قرار ذیل اند:
۱- توقف سریع و کامل نسلکشی مستمر و طولانی هزارهها به مثابه یک مطالبه فوری و فوق همه مطالبات، زیرا بقا و موجودیت انسان و جامعه هزاره در معرض خطر جدی است.
۲- پایان دادن به اختطاف، زندان و محروم ساختن زنان و دختران افغانستان از حقوق اساسی و شهروندی شان.
۳- ایجاد یک نظام مردم سالار و انتخابی که در آن حقوق اساسی شهروندان محترم شمرده شود.
۴- پایان دادن به کشتار و قتل نظامیان پیشین و افراد بیگناه ملکی در سراسر کشور.
توقف نسل کشی مطالبهای برای اصل بقا و موجودیت انسان هزاره!
در شرایط حاضر توقف نسل کشی هزاره ها #StopHazaraGenocide تنها مطالبه اساسی و استراتیژیک جامعه هزاره است. مطالبه برای حفظ بقا و اصل موجودیت انسان و جامعه هزاره. تمامی عناصر مدعی ملی گرایی و حامی حقوق بشر باید از این مطالبه انسان هزاره به منزله مطالبه برای اصل بقا و موجودیت این قوم حمایت نمایند و صد البته برای رسمیت یافتن آن در مجامع بین المللی تلاش نمایند. چرا که اینک حامعه و انسان هزاره به منزله بخشی از جامعه افغانستان اصل بقا و موجودیتاش در معرض نابودی است از این رو ایجاب میکند که تمام شهروندان، نخبگان، علما، روشنفکران، سیاسیون، روزنامه نگاران و اصحاب جامغه مدنی و زن و مرد افغانستانی از این مطالبه انسانی و حقوق بشری در سطح ملی و بینالمللی حمایت نمایند. پیداست انسان و جامعه هزاره به عنوان انسان و جامعهای که اصل بقا و موجودیتاش در معرض نابودی است باید این مطالبه را در شرایط کنونی به عنوان تنها مطالبه اساسی و استراتیژیک خود در اولویت قرار دهد.
نکته عمیقتری که این جا می خواهم بیاورم این است که حمایت بی چون و چرا همه اقشار و شهروندان افغانستان از این مطالبه جامعه هزاره محک و معیاری روشنی است برای راستی آزمایی ادعای کسانی که شعار حقوق بشر، جامعه مدنی و ملی گرایی سر می دهند.
باید تذکر دهیم که برخیها هنوز مثل اشرف غنی و شوونیست زمان جمهوریت میخواهند با کوچک، قومی خواندن و حتی دروغ عنوان کردن این مطالبه اصل موجودیت و بقای انسان و جامعه هزاره را نادیده بگیرند و از جانب خود برای انسان هزاره مطالبه ملی و قومی بنویسند! از این جهت حمایت و عدم حمایت از این مطالبه نشان دهنده صداقت و عدم صداقت عناصری است که مدعی انسانی و عادلانه زیستن و ملیگرایی هستند.