جنرال عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان، روز چهارشنبه ۴ دلو، در بیانیهای ضمن هشدار در مورد تلاشها برای ایجاد اخلال در امنیت پاکستان گفت: “زندگی یک پاکستانی مهمتر از کل افغانستان است”.
او با بیان این ادعا که افغانستان همواره حامی شورش در بلوچستان بوده است، گفت: “وقتی از امنیت و آرامش تکتک پاکستانیها صحبت میشود، میتوان کل افغانستان را لعنت کرد.”
اکسپرس تریبون، رسانه پاکستانی، شرحی از بیانیه عاصم منیر را منتشر کرد و نوشت که این بیانیه بیشتر بر سیاست خارجی پاکستان در مورد همسایگان شرقی و غربی [هند و افغانستان] متمرکز بوده و جنرال عاصم منیر در این بیانیه، آشتی با هند را رد کرده است.
هند و پاکستان سالهاست که بر سر مسئله کشمیر با هم تنش دارند و یکدیگر را به حمایت از تروریسم متهم میکنند.
مقامهای هند همواره پاکستان را حامی تروریسم مینامند و ادعا میکنند که شبهنظامیان اسلامگرای تحت حمایت پاکستان در تلاشاند در بخشهایی از هند ناامنی ایجاد کنند. مقامهای پاکستان هم ادعا میکنند که هند از ارتش آزادیبخش بلوچستان و دیگر گروههای شورشی در پاکستان حمایت میکند.
فرمانده ارتش پاکستان در مورد آشتیناپذیری این کشور با هند گفت: “هند با مفهوم پاکستان آشتی نکرده است؛ پس چگونه میتوانیم با آن آشتی کنیم؟”
مقامهای پاکستانی که دولت پیشین افغانستان را هم به حمایت از مخالفانشان متهم میکردند، از زمان بازگشت طالبان به قدرت، رژیم این گروه را نیز حامی تحریک طالبان پاکستانی اعلام کردهاند.
منیر در مورد حمایت افغانستان از شورش در پاکستان گفت: “افغانستان از دیرباز حامی شورش در بلوچستان بوده و این همسایه غربی هرگز به پاکستان دوستی نشان نداده است.”
طالبان تا هنوز در باره اظهارات این افسر بلند پایه پاکستان واکنش نشان ندادهاند.
فرمانده ارتش پاکستان با اشاره به تنش تاریخی میان افغانستان و پاکستان گفته است: “افغانستان تنها کشوری بود که پس از استقلال پاکستان، با عضویت آن در سازمان ملل مخالفت کرد.” او با تاکید بر «دشمن» بودن افغانستان، از مردم پاکستان خواست تاریخ بخوانند و از سابقه مخالفت و دشمنی افغانستان با این کشور آگاه شوند.
پس از تشکیل دولت پاکستان در ۱۹۴۷، دولت وقت افغانستان که مرز دیورند میان افغانستان و پاکستان را به رسمیت نمیشناخت و نگران آینده پشتونها در دو طرف مرز بود، ابتدا با تشکیل دولت پاکستان مخالفت و از به رسمیت شناختن آن خودداری کرد و داوود خان، نخستوزیر دولت ظاهرشاه و نخستین رئیسجمهوری افغانستان، که داعیه پشتونستان را دامن زد، تا سرحد لشکرکشی و جنگ با پاکستان نیز پیش رفت. او نگران فاصله افتادن میان پشتونها در دو سمت مرز دیورند بود و میخواست بخشهایی از پاکستان به خاک افغانستان ضمیمه شود.
دولتهای افغانستان هنوز مرز دیورند میان افغانستان و پاکستان را که عبدالرحمان و مورتیمور دیورند، وزیر خارجه وقت انگلستان، در سال ۱۸۹۳ تعیین کردند به رسمیت نمیشناسند.
رهبران طالبان نیز از مرز دیورند به عنوان «خط فرضی دیورند» یاد میکنند و آن را مرز رسمی افغانستان و پاکستان نمیدانند.
با این حال فرمانده ارتش پاکستان خطاب به رهبران طالبان افغانستان گفت: “به پاکستان [بد] نگاه نکنید. ما حاضریم همهچیز را [برای پاکستان] قربانی کنیم.”
عاصم منیر در بیانیهاش با اشاره به تهدید علیه امنیت پاکستان از جانب افغانستان و ضرورت اخراج مهاجران افغان که خطری برای امنیت این کشور محسوب میشوند، گفت: “پاکستان به مدت ۵۰ سال، غذای پنج میلیون شهروند افغانستان را تامین کرد، اما ما افرادی را که به ما و فرزندانمان حمله میکنند، تحت تعقیب قرار میدهیم.”
او پیشتر گفته بود که شماری از مهاجران افغان در حملات تروریستی در پاکستان دست دارند.
انوارالحق کاکر، نخستوزیر دولت پاکستان، که حمایت ارتش این کشور را دارد، نیز ماه دسامبر در مقالهای نوشت که از زمان بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان، ۱۶ شهروند افغانستان در حملات انتحاری در پاکستان شرکت داشتهاند.
ارتش پاکستان که قدرتمندترین نهاد دولتی در این کشور است، همواره گرداننده چرخ سیاست و دیپلماسی این کشور نیز خوانده شده است.
افراسیاب ختک، عضو پیشین مجلس سنای پاکستان، در مصاحبه با ایندیپندنت فارسی گفته است که حکومت کنونی پاکستان در دست جنرالهای ارتش است و انوارالحق کارکر، نخستوزیر موقت پاکستان، نیز “دستنشانده جنرالها” است.
به گفته ختک، ارتش در حالی برای انتخابات هشتم فبروری آماده میشود که عمران خان، رهبر حزب تحریک انصاف پاکستان، در زندان است و بسیاری از اعضای آن نیز زندانی شدهاند.
در حالی که باور غالب در پاکستان این است که ارتش این کشور انتخابات را به نفع نواز شریف مهندسی میکند، عاصم منیر در بیانیهاش از مردم خواست رایشان را در ازای پول نفروشند و به نامزد موردنظرشان رای دهند.
کارشنان میگویند که اظهارات تازه عاصم منیر هیزمی در آتش تنشها پاکستان و افغانستان است،آتشی که دودی آن بیشتر به چشم مردم عادی به ویژه مهاجران افغان در پاکستان خواهد رفت.