کمیته سویدن برای افغانستان، که حدود چهل سال در زمینه آموزش و بهداشت در افغانستان فعالیت داشت، اعلام کرد برنامههای خود را بهدلیل محدودیتهای رژیم طالبان متوقف کرده است.
آندریاس استفانسون، دبیرکل این کمیته، جمعه ۲۵ حوت، به رادیو سویدن گفت تصمیم توقف فعالیت این کمیته به درخواست رژیم طالبان و بهدلایل امنیتی اجرا شد. استفانسون افزود: «نمیتوانیم کارکنانمان را در معرض خطر قرار دهیم.»
استفانسون میگوید فعالیت این کمیته از تابستان ۲۰۲۳ با چالش مواجه شد، زمانیکه به گتفه او طالبان، در اعتراض به قرآنسوزیها در سویدن، دستور توقف تمامی فعالیتهای سویدن در افغانستان را صادر کرد.
به گفته استفانسون، با وجود این چالشها، کمیته سویدن برای افغانستان فعالیت خود در زمینه آموزش و بهداشت را همچنان در بخشهایی از افغانستان ادامه داد، اما پیامهای طالبان مانع این فعالیت شد.
با این حال، او ابراز امیدواری کرد که این کمیته بتواند از طریق سازمانهای همکار در افغانستان، به زنان و دختران و معلولان کمک کند.
کمیته سویدن برای افغانستان، در سال ۱۹۸۱، پس از اینکه شوروی افغانستان را اشغال کرد، با هدف امدادرسانی به آسیبدیدگان جنگ فعالیت خود را آغاز کرد و با تاسیس مدارس و مراکز درمانی، به هزاران زن و کودک و فرد دارای معلولیت خدمات ارائه کرد.
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان در جولای ۲۰۲۳، و پس از قرآنسوزیها در سوین، با انتشار پیامی گفت: «تا زمانی که بهخاطر این عمل شوم از مسلمانان طلب عفو نشود، امارت اسلامی به توقف کل فعالیتهای سویدن در افغانستان امر میکند. ارگانهای مربوط امارت اسلامی موظفاند برای عمل به این امر عاجل دستبهکار شوند.» طالبان از دیگر کشورهای اسلامی نیز خواست در تعامل و تماس با دولت سویدن تجدید نظر کنند.
پس از این اقدام طالبان، کمیته سویدن برای افغانستان در اطلاعیهای خواستار رفع این محدودیتها و فراهمساختن زمینه فعالیتهای بشردوستانه شد، اما طالبان محدودیتهای وضعشده را لغو نکرد. براساس گزارشی که در وبسایت این کمیته منتشر شده است، «در سال ۲۰۲۲، بیش از ۱۳۳ هزار کودک که ۶۰ درصد آنها دختر بودهاند، در بیش از سه هزار کلاس آموزشی مدارس این کمیته شرکت کردند».
در این گزارش همچنین آمده است که بیش از ۲ میلیون و ۵۰۰ هزار بیمار که بیشتر آنان زناناند هر سال از مراکز درمانی این کمیته خدمات دریافت میکنند. در ۴۰ سال گذشته فعالیت کمیته سوئد برای افغانستان در مناطق روستایی و دوردست و بر گروههای اقلیت متمرکز بوده است، و هر سال ضمن ارائه خدمات بهداشتی و آموزشی، زمینه اشتغال برای صدها نفر بهویژه زنان و افراد دارای معلولیت را نیز فراهم میکرد.