شجره ملعونه

آنگونه که می‌گویند، این روزها، مصادف با سالروز مرگ ملا عمر است.

عبارت “شجره ملعونه” یک عبارت قرانیست که در ایه شصت سوره مبارکه اسراء از آن استفاده شده است.

“وَمَا جَعَلْنَا الرُّؤْيَا الَّتِي أَرَيْنَاكَ إِلَّا فِتْنَةً لِلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي الْقُرْآنِ  وَنُخَوِّفُهُمْ فَمَا يَزِيدُهُمْ إِلَّا طُغْيَانًا كَبِيرًا”

غالب مفسران، معتقدند که این آیه مبارکه، پس از آن نازل شد که پیامبر گرامی اسلام، در خواب دید، بوزینگان و میمون‌ها، از منبر او بالا می‌روند و بر آن جست و خیز می‌کنند.

در این آیه، سخن از شجره ملعونه ایست که به ظاهر مسلمانند و در باطن منافق و طبق گفته قرآن کریم، آنها جماعتی هستند که سبب فتنه و طغیان می‌باشند.

اگر مصداق این آیه در صدر اسلام، بنی امیه بوده اند، بی تردید، مصداق امروزین شجره ملعونه، رهبران گروهک تروریست طالبان هستند.

بدعت‌هایی که توسط این گروه پایه گذاری شد و فتنه‌ای که در پی آن، دامن بشریت را گرفته، تا دهه‌ها، جوامع انسانی را خواهد سوزاند.

شقاوت این گروه در جنایت، شاید در طول تاریخ بشریت، بی مثال باشد.

آنچه داعش در اسپایکر انجام‌ داد، نسخه‌ای کمرنگ از همان چیزی بود که طالب در مزار شریف و یکاولنگ و میرزاولنگ مرتکب شد.

وجدان‌های بیدار، هرگز، گلوی بریده تبسم و بدن‌های تکه تکه شده در دهمزنگ و خون به ناحق ریخته شده نوزاد در حال تولد و کتاب‌های غرق به خون دخترک دانش آموز در شهرک اتفاق و دلهره مدام دره جلریز و مثله شدن مسافران و هزاران جنایت هولناک دیگر را از یاد نخواهند برد.

تاریخ فراموش نخواهد کرد که ملا عمر و یارانش، چگونه ریختن خون مسلمین را مباح دانستند و سیره پلید و ناپاک خود در سبوعیت را به نسل‌های بعدی خود تا ملاهبة‌الله و سراج‌الدین حقانی، منتقل کردند.

بدون هیچ تردیدی، ملاعمر و هم پیالگانش، از همان بوزینگانی هستند که منبر پیامبر رحمت صلی‌الله علیه و آله وسلم را به بازی گرفتند و به نام دین، جنایت کردند.

اگر ملاعمر و خلفش، مصداق شجره ملعونه باشند، باید سنگ زد بر آن دهانی که مدح کند چنین کسانی را.

منبع:

نویسنده: سید احمد موسوی مبلغ