نشست دو روزه دوحه با حضور نمایندگانن طالبان در حالی به کار خود پایان داد که علاوه بر خوشبینی طرفهای مذاکرهکننده در این نشست، به بروز اختلافها نیز دامن زده است.
سازمانملل و نمایندگان اعزامی رژیم طالبان در این نشست از نتایج مذاکرات در این نشست استقبال کرده و دو طرف اظهار خوشبینی کرده اند که بتوانند به مسایل “اختلافی” پایان دهند. اما اختلاف بر سر زنان هنوزهم بحث برانگیز است.
رُزماری دی کارلو، فرستاده دبیرکل سازمان ملل در امور سیاسی و صلح که رهبری نشست دوحه را به عهده داشت در روز پایانی این نشست به خبرنگاران گفت که او امیداور است مذاکرات بتواند فاصله اختلافی این سازمان با رژیم کابل را کم دهد. او همزمان گفت آنچه بر سر مردم افغانستان امده “فاجعهبار” است.
اختلاف اصلی؟1
آنطوری که از اظهارات رُزماری دی کارلو پیداست چگونگی برخورد با زنان از اختلافات جدی میان جامعه جهانی، سازمانملل و طالبان است.
ذبیح الله مجاهد، سخنگوی رژیم طالبان وضعیت زنان و حقوق بشر در افغانستان را یک “مساله داخلی” خوانده و گفته است که به هیچ فرد، سازمان و کشوری اجازه نمیدهد که به امور داخلی افغانستان مداخله کند.
کارشناسان میگویند که رژیم طالبان بابت دور زدن تحریمهای بینالمللی مساله زنان را یک بحث داخلی قلمداد کرده است. رزماری دی کارلو اما گفته است که رعایت حقوق بشر و اعاده حقوق زنان فراتر از بحث داخلی یک کشور است و این ربطی به دنیا و جامعهجهانی دارد.
به گفته او، افغانستان کنوانسیونهایی را در این زمینه امضا کرده است که هر حکومت و رژیمی که در این کشور بر سر قدرت باشند، ملزم به رعایت ارزشها و محتوای این کنوانسیونها هستند.
رُزماری دی کارلو گفت: «آیا این تنها یک مسئله داخلی است؟ افغانستان شماری پیمانها، کنوانسیونها و موافقتنامههای بینالمللی را امضا کرده است که بر حقوق بشر و حقوق مدنی تمرکز دارند. این اهمیت ندارد که حکومت [در این کشور] تغییر کند. این کشور [این پیمانها را] به عنوان یک کشور امضا کرده است. به این معنی، این تنها یک موضوع داخلی نیست. ما آن را تصریح کردیم.»
به با این اظهارات، سازمانملل آب پاکی را روی داست طالبان ریخته است.
دی کارلو در رابطه با محدودیت حقوق زنان در افغانستان گفته است: “وقتی افغانستان از تواناییها و کمک نیمی از جمعیت خود محروم باشد، نمیتواند به جامعه بینالمللی بازگردد و یا از نظر اقتصادی و اجتماعی به طور کامل توسعه یابد.”
از زمانی که طالبان در تابستان سال ۲۰۲۱، در پی خروج عجولانه نیروهای بینالمللی و در رأس آن ایالات متحده امریکا، دوباره در افغانستان به قدرت رسیدند، تا اکنون هیچ کشوری این رژیم را به رسمیت نشناخته است.
به دلیل سیاست های محدود کننده طالبان به ویژه در قبال زنان، اغلب کشورها از همکاری دیپلماتیک با حاکمان این رژیم خودداری کردند.
محمد زرین