از زمانکه طالبان در اگست 2021 در افغانستان به قدرت رسیدند، اقلیتهای قومی و مذهبی چندان روز خوشی نداشتند. جنجالهای طالبان و شیعیان یکی دو تا نیست، این جنجالها زمانی به اوج خود میرسد که شیعیان حق و حقوق مدنی، مذهبی و شهروندی خود را سبک و سنگین میکنند، آنوقت است که میبینند نه تنها اینکه چیزی برای آنها باقی نمانده است بلکه متهم به انجام فرایضی میشوند که نسبت دادن آنها به شیعیان آتش کدورد و گینه را بیشتر شعلهور میکند مانند “بدعت” خواندن محرم.
بدعت چیست؟ در متون فارسی بدعت یعنی چیزی نو پیدا شده که سابقه نداشته باشد، یعنی رسم و آیین نو، اما زمانیکه این کلمه در کنار فرایض مذهبی به کار برده میشود معنای تازهای به خود میگیرد یعنی الحاد، کفر و بدعقیدتی.
احمدالله متقی، رئیس اطلاعات و فرهنگ طالبان در هرات دقیقا کلمه بدعت را در ایام محرم مناسبت مذهبی شیعیان به کار برده. او گفته است که مراسم عاشورا یک “بدعت” است و تاکید کرده که باید جلو بدعتهای سیاسی و خارجی گرفته شود.
متقی در جلسهای که مقامات طالبان و شماری از روحانیون شیعه در آن حضور داشتند، کلمه بدعت را در برابر شیعیان در بزرگداشت از محرم و عاشورا به کار برده است. او حتی واقعه کربلا که در آن حسین امام سوم شیعیان به قتل رسید را نوعی بدعت خواند اما گفته است که در حال حاضر نمیخواهد در این باره چیزی بیشتر بگوید.
متقی این را نیز گفته است که در برگزاری مراسم عاشورا بدعتهای وجود دارد که با قرآن کتاب مسلمانان در منافات است و تاکید کرده باید از آن پرهیز شود.
این اظهارات رئیس اطلاعات و فرهنگ طالبان دل شیعیان افغانستان را خون کرده، خشم آنها را چند برابر کرده است. در حالیکه رژیم طالبان گشتزنی کاروانهای شیعیان در ایام محرم در شهرهای افغانستان را ممنوع اعلام کرده است اما پس از اظهارات این مقام محلی طالبان در هرات، شیعیان شبهنگام با راهاندازی کاروان اعتراضی از موترهایی با پرچمهای سیاه به جادهها برآمدند.
اینکه طالبان شیعیان را تافته جدابافتهای از افغانستان میدانند به کنار، این رژیم حتی به پیمانه دولتهای که آنرا ملحد و غیر اسلامی میدانستند نیز به همکیششان و هم دینشان رحم نکردند.
در بیش از بیست سال گذشته، نظام جمهوریت علاوه بر اینکه هیچ محدودیتی را بر سر برگزاری مراسم و مناسک شیعیان وضع نکرد، بلکه مذهب اهل تشیع را به عنوان کتلهای از شهروندان افغانستان به رسمیت شناخت و برای پیروان این مذهب سهولتهای را در چهارچوب همان قانون که طالبان آنرا غیر اسلامی میدانند، فراهم کرد.
در حکومتهای گذشته ار رییس جمهوری گرفته تا وزرا و وکلا در مراسمهای مذهبی شیعیان به ویژه محرم و عاشورا شرکت میکردند و به نحوی این حضور تجلی از وحدت “میان مومنان” قلمداد میشد. اما رژیم طالبان در محرم امسال حضور اهل تسنن در مراسم عاشورا را ممنوع اعلام کرد و در ضمن اهل تشیع را نیز از مصاحبه با مطبوعات منع کرده است.
این امر به وضوح نشان میدهد که طالبان بدنبال ایجاد تفرقه میان پیروان مذاهب در افغانستان هستند، کشوری که قبلا به تعدد اقوام، مذاهب و زبانهایش میبالید حالا باید کوچه بدل کند و دیگر پیروان یک مذهب حق رفتن به مناسبت مذهبی دیگری را ندارند.
بدون شک رژیم طالبان بدنبال به حاشیه راندن پیروان اهل تشیع در افغانستان است، همانطور که در سه سال گذشته زنان و دختران را از فعالیتهای اجتماعی حذف کرد، حالا این رژیم بدنبال ایجاد تفرفه میان مذاهب در افغانستان است.
هستند کسانیکه در طول عمر شان از آدرس دین و مذهب به گردههای مردم سوار بودند و نان عمامههای سفید و سیاه خود را میخوردند مانند سید عیسی حسینی مزاری، روحانی “بوالهوسی” که مدافع دو آتشه طالبان است. پرسش که از این روحانی و دیگر ملاهای که پای “تعهدنامه ۱۱ مادهای” برای محدود ساختن مراسم محرم با طالبان را امضا کردند، این است که با بدعت خواندن محرم با چی رویی بر سر منبر به یاد حسین اشک تمساح میریزید؟
شمای که تاریخ کربلا را از حفظ هستید، مگر خود را در این روزها در کنار اینزیاد نمیبینید؟
نویسنده: محمد زرین