یحیی عنابی، ملای پنجشیری حامی طالبان، در واکنش به تجربه زرمینه پریانی، زن آزادیخواهی که گفته است طالبان او را در زندان نیمهبرهنه کردند، گفته است: “این زن [زرمینه پریانی] را به جرم آزادیخواهی باید در میدان شهر کاملاً برهنه میکردند تا عبرت دیگر زنانی شود که آزادی میخواهند.”
او سپس با استفاده از یک حدیث که خشونت را تقدیس میکند، میگوید همانند اسامه بنزید که چنین زنی را به دم اسب بست و آنقدر بر روی زمین کشید تا بدنش تکهتکه شد و مُرد، طالبان باید زرمینه را به پشت موتر میبستند و بر روی زمین میکشیدند.
[به تازگی زرمینه پریانی، فعال حقوق زنان مدعی شده است که طالبان او را در زندان برهته کرده و با بدن برهنش عکس یادگاری گرفتند. استخبارات طالبان به تاریخ ۲۹ جدی ۱۴۰۰ به خانه زرمینه پریانی در کابل حمله کردند، او و سه خواهرش را بازداشت کردند. آنها دستکم ۲۶ روز در زندان طالبان بودند. خواهران پریانی بعد از آزادی مخفیانه از کشور بیرون شدند و به آلمان رفتند.]
ملا عنابی میخواهد شکنجه، عریان کردن و زجرکش کردن زنان آزادیخواهی مانند زرمینه، عبرت سیما سمر و حبیبه سرابی شود. او از این دو زن پیشرو (رئيس پیشین کمیسیون حقوق بشر و وزیر اسبق زنان افغانستان) با الفاظ تحقیرآمیزی یاد میکند و وقتی از شیعه و هزاره بودن آنها سخن میگوید، چهره درهم میکشد.
اظهارات این ملای پنجشیری، پاسخ به کسانی است که گمان میکنند مشکل افغانستان فقط پشتونها هستند و میاندیشند اگر افغانستان تجزیه شود و آنها بتوانند کشور جداگانهای داشته باشند که نامش افغانستان نباشد، دنیایشان گل و گلزار میشود، خشونت و افراط از میان میرود و آنها پیشرفت میکنند.
مشکل افغانستان پشتونها نیستند. مشکل افغانستان تفکر قرونوسطایی و وحشی اینگونه ملاهاست و جهالت کسانی که پای منبر آنها مینشینند و با سرتکان دادن یا حتی سکوت کردن، این خشونت، وحشیگری و نفرتپراکنی را تایید میکنند.
یک تار موی زنان آزادیخواهی مانند زرمینه پریانی، سیما سمر، حبیبه سرابی و هر زن آزادیخواه دیگر، فارغ از قومیت و زبان، بر همه ملاهایی مانند عنابی و حامیان کهنهفکر آنها برتری دارد.
نویسنده: ستار سعیدی، خبرنگار
موارد زیر بخشی از رویدادهای نقض حقوق زنان در افغانستان است. (این مطالب شامل نوشته نویسنده نمیشود)
طالبان متهم هستند که به زنان در زندان بدرفتاری میکنند و در برخی موارد به زنان تجاوز صورت گرفته است.
پیشتر گزارش شد که جسد یک زن چند هفته پس از بازداشت توسط طالبان در یک کانال آب پیدا شد. یکی از بستگان این زن گفته که قربانی قبل از مرگ مورد آزار جنسی قرار گرفته بود.
گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور افغانستان قبلا گزارش داد که زنان در بازداشتگاهها در معرض خشونت جنسی قرار میگیرند.
طالبان اما با رد این گزارشها تجاوز به زنان در زندانهای این گروه را تکذیب کردهاند.
هدربار، معاون بخش حقوق زنان در سازمان دیدبان حقوق بشر به گاردین گفته است که طالبان با «مصونیت کامل از مجازات، به ویژه پشت دیوارهای زندان» جنایات هولناکی را مرتکب میشوند.
ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل برای افغانستان در ارتباط با خشونتهای جنسی علیه زنان در افغانستان گفت: “من از گزارشهای مربوط به شکنجه و بدرفتاری در افغانستان، از جمله ادعاهای خشونت جنسی در بازداشت، به ویژه در مورد زنان، نگران هستم.”
رویدادهای تازه
در روزهای اخیر، عدهای زنان افغانستان که پس از آمدن طالبان زندان شده بودند، از مجازات بدنی نیروهای طالبان در زندان افشاگری کردهاند.
زرمینه پریانی، لیلما دولتزی و رئیسه یزدانپرست از فعالان حقوق زن و کارمندان دولت پیشین افغانستان هستند که ماهه در رژم طالبان زندانی شدند.
خانم یزدانپرست که از کارمندان پیشین ریاست امنیت ملی بود، ادعا کرده که طالبان او را از خانهاش در کابل بازداشت و مدت یکونیم ماه در زندان شکنجه کردهاند.
این کارمند دولت پیشین افغانستان گفته که طالبان به اطلاعات ماموران امنیت ملی دسترسی دارند، آنها را بازداشت و مورد شکنجه و بدرفتاری قرار میدهند.
او میگوید که در اداره ۰۵۰ امنیت ملی مدیر بخش زنان بود و طالبان سال گذشته به بهانهی بررسی خانهها وارد منزلش شده و با میله تفنگ بر صورت او کوبیدند.
از سوی دیگر لیلما دولتزی در حکومت پیشین افغانستان، رییس شورای زنان ولسوالی «چهاربولک» ولایت بلخ بود. او ادعا میکند که در زندان به شدت گرسنگی میکشید و برای اینکه زنده بماند، از خون خود تغذیه میکرد.
خانم دولتزی همچنان گفته که طالبان او را بابت فعالیتهایش در راستای دسترسی زنان به حقوقشان و عضویت در حزب جمعیت اسلامی زندانی کرده بودند.
او میگوید با وجودیکه در مکان امن انتقال یافته است، اما هنوز هم از اثرات شکنجه او را اذیت میکند.