یعقوب مجاهد در یک گفتگوی تلویزیونی، در توضیح بخشی از ضمیمههای پنهان توافقنامه دوحه گفته است: “موضوع اين پیوستها اين بود که بعد از خروج نيروهاي آمریکایی از افعانستان، فضای کار چگونه فراهم شود.”
به نظرم، مهترین بخش سخنان یعقوب مجاهد، تأیید او بر وجود ضميمههای پنهان در توافقنامه دوحه است.
بسیار دور از ذهن است که ما انتظار داشته باشیم مفاد محرمانه اين ضمیمهها، به این راحتی افشا شود و ملایعقوب یا دیگران، اسرار مگو را بر زبان بیاورند، اما همینکه مقامات طالبان، صراحتا از کار مشترک با آمریکا به عنوان یک نکته کلیدی در آن ضمائم سخن میگویند، و ضمائم پنهان همکاریهای طالبان و امریکا را رسما تایید میکنند، وضعیت آینده منطقه و کشور را به روشنی بیان میکند.
کشورهای منطقه، در آستانه سقوط حکومت جمهوری، به طالبان کمک کردند تا پیشرویهای سریعی داشته باشد.
پس از سقوط هم، کشورهای منطقه، برای ياری دادن به طالبان از یكدیگر سبقت میگرفتند.
طالبان با ادعای دروغین دشمنی با آمریکا، همسایگان افغانستان را به این اشتباه انداخته بود که پس از خروج امریکا، فضا برای آنها باز خواهد شد.
همین تصور اشتباه، موجب شد همسایگان، هم در حمایت سياسی و هم در حمایت مالی و اقتصادی، چیزی برای طالبان کم نگذارند.
آنها به افعانستان بدون آمریکا، به عنوان یک فرصت استثنایی نگاه میکردند و تصورشان این بود که خود، جای خالی امریکا را پر خواهند کرد، اما از این مطلب غافل بودند که مقامات طالبان، سالها در دانشگاه گوانتانامو، درس استخبارات خواندهاند و آنقدر توانمند شدهاند که ضمن بازی با همسایگان، در دل به ریش آنها بخندند و مفاد ضمیمههای محرمانه با آمریکا را به گونهای پیاده سازی کنند که سايه آمریکا همچنان بر افغانستان سنگینی کند و هم بخشی از هزینهها را همسایگان از جیب خود پرداخت کنند.
اعزام مقامات ارشد طالبان به گوانتانامو، یک طرح استراتژیک برای آمریکا بود تا بتواند از آن رهگذر، دوستان آینده خود در افعانستان را آنگونه که میخواهد، پرورش بدهد.
اکنون و دقیقا سه سال پس از تحویلدادن افعانستان به طالبان، با حاکمیتی مواجه هستيم که به صورت عریان، از علاقمندی به همکاری با آمریکا در راستای ضمائم پنهان توافقنامه دوحه سخن میگویند. و ضمن تداوم دوشیدن همسایگان، برای آنها خط و نشان هم میکشند.
بدیهیست که افغانستان تحت حاکمیت طالبان، هرگز یک افغانستان خارج از کنترول آمریکا نخواهد بود و سرمایهگذاری های مختلف همسایگان بر طالبان و حکومت آنها، شرط بستن بر اسب از پیش باخته است، اما طالبان به گونهای در حال بازی هستند که همواره، همسایگان را با خواباندن در آب نمک، منتطر چرخش خود نگاه میدارند.
سید احمد موسوی مبلغ