روزنامه گاردین چاپ بریتانیا در گزارش تازه از خشونت و تجاوز جنسی طالبان بر زنان گدایگر پرده برداشته است. به گزارش این روزنامه طالبان شماری از زنان گدایگر را که در زندانهای این رژیم به دلیل تکدیگری زندانی اند مورد خشونت، شکنجه و تجاوز جنسی قرار دادند.
گاردین با شماری این زنان مصاحبه کرده است. خبرگزاری پل نمیتواند صحت و سقم محتوای این گزارش را تایید کند.
برخی این زنان گفتهاند که برای تامین مخارج خانواده مجبور به گدایگری شدهاند. یک تن از این زنان گفته که شوهرش در حاکمیت طالبان ناپدید شد و او برای مخارج اعضای خانوادهاش مجبور به گدایگری شد، شوهر این زن در ارتش حکومت پیشین خدمت میکرد.
زنان زندانی گفته که علاوه بر تجاوز جنسی طالبان آنها را مورد خشونت، شکنجه، ضرب و شتم و انجام کارهای شاقه مانند لباس شویی مسوولان زندان کردهاند
زهرا، ۳۲ ساله و مادر سه فرزند، گفت که پس از ناپدید شدن همسرش که در ارتش دولت پیشین افغانستان خدمت میکرد، مجبور شد به کابل نقل مکان کند و در خیابانها برای تأمین مخارج خانوادهاش گدایی کند. همسر او پس از بهقدرت رسیدن طالبان در اگست ۲۰۲۱ ناپدید شد.
زهرا گفت: “به ادارات دولتی در محل زندگی خود گفتم که بیوه هستم و درخواست کمک کردم تا غذای سه فرزندم را تأمین کنم.آنها گفتند نمیتوانند به من کمک کنند و به من گفت کنار نانوایی بنشین. شاید کسی چیزی به تو بدهد.”
زهرا میگوید او قبل از دستگیری در باره ممنوعیت گدایی در رژیم طالبان چیزی نمیدانست.
او گفت: «یک موتر طالبان پیش نانوایی ایستاد. آنها پسرم را به زور گرفتند و به من گفتند که سوار موتر شوم.» زهرا ادعا کرد که سه روز در زندان طالبان بود و در ابتدا مجبور شد برای مردانی که در زندان کار میکردند، غذا بپزد، تمیزکاری کند و لباس بشوید. او سپس برای گرفتن اثر انگشتش مخالفت کرده که طالبان او را مورد ضرب و شتم قرار داده تا جایی که او از هوش رفته است.
زهرا به گاردین گفته است: “از زمانی که آزاد شدم، چندین بار به پایان دادن به زندگیام فکر کردهام، اما فرزندانم باعث شدند خودم را نکشم. من به این فکر میکردم که اگر من زنده نباشم، کی به فرزندانم غذا بدهد؟”
یک زن دیگر به نام پروانه، در اکتبر ۲۰۲۳ به همراه دختر چهار سالهاش در کابل گدایی میکرد. او به مدت ۱۵ روز در زندان بادامباغ نگهداری شد و در آنجا مورد تجاوز و شکنجه قرار گرفته است.
پروانه همچنین گفت که او و دو زن دیگر در دوران بازداشت مورد تجاوز قرار گرفتند که باعث ایجاد آسیبهای روانی شدید و افسردگی در او شده است.
به گفته پروانه، طالبان حتی کودکان را که در خیابانها کفش رنگ میکردند را بازداشت کرده بود. او گفته است: “طالبان به ما میگفتند چرا ازدواج نمیکنید، ما را میزدند و مجبورمان میکردند که ظرف بشوییم و پاککاری کنیم.”
طالبان پس از به قدرت رسیدن، به صورت گسترده گداها را از شهرها جمعآوری کردند.
این قانون از سوی هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان، توشیح شد. وزارت عدلیه طالبان گفته است: “بر اساس این قانون، اشخاصی که سالم و یا کاسب باشند و خوراک یک روز را داشته باشند از عمل گدایی منع هستند.”
گفته شده که طالبان تا کنون ۶۰ هزار گدا را از شهرهای افغانستان بازداشت کردهاند که شامل مردان، زنان و کودکان میشوند.
نرخ بیکاری و فقر در حاکمیت طالبان به شدت افزایش یافته و تعداد گدایان، بهویژه در پایتخت کابل، به طور قابل توجهی بیشتر شده است. بر اساس ارقام سازمان ملل متحد، حدود ۲۴ میلیون نفر در افغانستان به کمکهای بشری نیاز دارند.
از زمان تسلط طالبان در اگست ۲۰۲۱، زنان از حق کار محروم شدهاند، که این امر موجب افزایش فقر، بهویژه در خانوادههایی شده که زنان سرپرست خانواده هستند.
آزار و اذیت کودکان در زندانهای طالبان
همزمان با انتشار این گزارش زنتایمز نیز خبر از آزار و اذیت کودکان در زندانهای طالبان داده است.
یک زن ادعا کرده که او در زندان شاهد مرگ دو کودک بر اثر لتوکوب طالبان بوده است.
او گفته است: “هیچکس جرأت حرف زدن نداشت. اگر گپ میزدیم، ما را میزدند و به ما بیحیا میگفتند. دیدن مرگ آن کودکان پیش چشمم چیزی است که هیچگاه فراموش نخواهم کرد.”
مرگ زندانیان بازداشتشده در متن «قانون جمعآوری گداها و جلوگیری از گدایی» طالبان پیشبینی شده است.
در ماده ۲۵ این قانون آمده است: «اگر یک گدا در بازداشت بمیرد و اقاربی نداشته باشد یا خانواده او از دریافت جسد خودداری کند، مقامات شهرداری مسئول دفن آن خواهند بود.»
طالبان گزارش فارن پالیسی در باره شکنجه و تجاوز به زنان زندانی را رد کردند
خبرنگار