خبرگزاری پل – در هشتم مارچ جهان از زنان تجلیل میکند؛ اما در افغانستان، این روز چیزی جز یادآوری درد و محرومیت نیست. در کشوری که زنانش قرنها در نبردی نابرابر برای حق حیات، آموزش، کار و آزادی بودهاند، این روز تلختر از همیشه به نظر میرسد.
دخترانی که رؤیاهایشان در پشت درهای بستهی مکاتب فرو میریزد، زنانی که از حق کار محروم شدهاند، مادرانی که با چشمان اشکآلود شاهد ازدواج اجباری دختران نوجوانشان هستند، و خواهرانی که سالها جسد بیجان عزیزانشان را از زیر آوار جنگ و خشونت بیرون میکشند.
امروز، زن افغان نه تنها از حقوق انسانی خود محروم است، بلکه از ابتداییترین نیازهای زندگی نیز بیبهره مانده است. از مکتب تا دانشگاه، از بیمارستان تا بازار، از رسانه تا نهاد های دولتی، صدای زنان یکی پس از دیگری خاموش شده است. آنها نه تنها اجازهی تحصیل و کار ندارند، بلکه حتی از حضور در فضاهای عمومی نیز رانده شدهاند.
محدودیتها فقط به قانون ختم نمیشوند؛ در هر کوچه و پسکوچه، در هر خانه، هزاران زن درگیر خشونتهای خانوادگی، ازدواجهای تحمیلی، فقر، و تحقیرهای اجتماعیاند. هیچ نهادی برای حمایت از آنها باقی نمانده و هیچ عدالتخواهی برایشان صدا بلند نمی کند.
در حالی که جهان در ۸ مارچ از پیشرفت زنان سخن میگوید، زنان افغانستان تنها یک چیز دارند: سکوتی که با هزاران فریاد خاموش همراه است.
اما آیا این سکوت برای همیشه خواهد ماند؟ آیا روزی خواهد رسید که دختران این سرزمین دوباره کتابهایشان را در آغوش بگیرند، زنان دوباره در خیابانها راه بروند بدون آنکه از نگاههای سرزنشآمیز بترسند، و مادران به آیندهای روشن برای فرزندانشان امیدوار باشند؟
۸ مارچ برای زنان افغانستان نه روز شادی، که روز سوگواری است—سوگواری برای امیدهای بربادرفته، رؤیاهای سرکوبشده و حقوقی که هیچگاه به آنها بازگردانده نشد.
روز جهانی زن؛ فایق: زنان افغانستان در موجودیت سرکوب اما تسلیم محدودیتهای طالبان نشدهاند
