خبرگزاری پل – موسسه سویدنی «رائول والنبرگ» در یک تحقیق تازه گفته است که با بستهشدن خانههای امن در افغانستان، زنان و دختران را دوباره در چرخه خشونت و محدودیتهای گستردهی اجتماعی قرار داده است.
این تحقیق که روز یکشنبه(۱۱ جوزا) منتشر شده، در آن آمده است که وضعیت جاری باعث شده که بسیاری از زنان و دختران در دام عوامل ناپسند و خشونتهای شدید اجتماعی گرفتار شوند.
در این تحقیق آمده است: «این وضعیت صرفا یک شکست انسانی را نشان نمیدهد؛ بلکه بیانگر فرسایش نظاممندسازکارهای حمایتی برای زنان است. مسالهای که ریشه در بیثباتی سیاسی و مقاومت اجتماعی در برابر خودمختاری زنان دارد.»
در این تحقیق ۷۴ صفحهای، یکی از کارکنان پیشین خانه امن در ولایت قندوز گفته است که بازگشت طالبان، بازماندگان خشونت را با خطراتی بیسابقه روبهرو کرده است.
بر پایهی این گزارش، آیندهی مبهم افغانستان، بیثباتی سیاسی، بحران اقتصادی و پایداری سنتهای اجتماعی گذشته، بیشتر زنان و دختران را در معرض آسیبپذیری قرار داده است.
در این گزارش تاکید شده است که بسته شدن مراکز حمایت از زنان (WPC) بخشی از الگوی گستردهتری در راستای محدودسازی آزادیها و گزینههای در دسترس زنان در نظام طالبان بوده است.
این موسسه در گزارش تحقیقی خود با شماری از زنان و دختران مصاحبه کرده که گفتهاند که چالشهای فیزیکی و امنیتی پس از بستهشدن مراکز خانههای امن، آنها را در معرض ازدواجهای اجباری قرار داده است.
رنا، پرستاری از یکی از مراکز حمایت از زنان در غرب افغانستان، در یک مصاحبه آنلاین در سال ۲۰۲۴ گفت: «برخی از خانوادهها این زنان را پذیرفتند اما خیلی زود آنها را به عقد مردانی درآوردند تا بهزعم خودشان مشکل را حل کنند.»
به گفته مصاحبهشوندگان، این ازدواجها نهتنها حمایتکننده نبودند بلکه چرخه کنترول و خشونت را تداوم بخشیدهاند.
این تحقیق نشان میدهد که وابستگی اقتصادی، فشارهای اجتماعی و فقدان مسیرهای جایگزین، زنان را ناچار به پذیرش تصمیمات خانواده کرده است.
این در حالی است که طالبان از بدو ورود مجدد در کابل و با اعمال محدودیتها، مراکز خانههای امن را در کابل و ولایات مسدود کرد؛ خانههاییکه پناهگاه امن برای زنان و دختران بود.
کرزی: امیدوارم دخترم بتواند تا صنف ۱۲ در افغانستان درس بخواند