سازمان جهانی غذا وابسته به سازمانملل که امنیت غذایی را در سراسر جهان رصد میکند، با انتشار گزارشی افغانستان را در صدر کشورهای قرار داده که دچار ناامنی غذایی و گرسنگی حاد هستند.
این سازمان میگوید که افغانستان با داشتن بیش از 15 میلیون گرسته یکی از نقاط گرسنگی حاد در جهان است.
در گزارش این سازمان آمده است که میلیونها نفر در افغانستان گرسنه اند و میلیونها تن دیگر قرار است این بحران را تجربه کنند.
این سازمان پیشبینی کرده است که گرسنگی حاد، در مجموع به 22 کشور جهان افزایش خواهد یافت. افغانستان، نایجریا، سومالی، سودان جنوبی و یمن در بالاترین سطح هشدار برای گرسنگی حاد قرار دارند.این کشورها یا در حال جنگ هستند و یا هم بحران جنگ هنوز دامنگیر آنها است.
براساس هشداری که در گزارش سازمان جهانی غذا به آن اشاره شده است، اگر درگیری و ناامنی در کشورهای فقیر ادامه یابد، احتمال آوارگی بیشتر و اختلال در تجارت و جریان کمکرسانی بشردوستانه در این کشورها وجود دارد.
سیندی مککین، مدیر اجرایی برنامه جهانی غذای سازمان ملل گفت: “نه تنها افراد بیشتر در نقاط بیشتر جهان گرسنه میشوند، بلکه شدت گرسنگی آنها وخیمتر از قبل است.”
این سازمان هشدار داده است که سرریز احتمالی این بحران، تأثیرات منفی بر کشورهای همسایه “نقاط حاد گرسنه” خواهد داشت.
وضعیت در افغانستان
در حالیکه سازمان جهانی غذا از آنچه در افغانستان میگذرد به شدت اظهار نگرانی کرده است، اما از کشورهای که توانستهاند کمکهای خود را به این کشور فقیر برسانند، تشکری کرده است مانند چین.
در گزارش این سازمان از قول وانگیو، سفیر چین در افغانستان آمده است: “چین و افغانستان همسایهگان و دوستان خوبی هستند از سال ۲۰۲۲، دولت و مردم چین کمکهای بشردوستانه را در سطح بالایی به افغانستان ارایه کردهاند تا به مردم کمک کنند که از شرایط سخت خارج شوند.”
در گزارش اظهار امیدواری شده است که چین به کمکهایش به افغانستان ادامه دهد.
با این حال، سازمان جهانی غذا میگوید که برای رساندن کمکهای فوری به پول بیشتری در افغانستان نیاز است.
خانم شاووی لی، نماینده سازمان جهانی غذا در افغانستان گفته است: “تخمین زده میشود که بیش از ۱۵ میلیون تن در سراسر افغانستان با ناامنی شدید غذایی روبهرو اند برای جلوگیری از افزایش روزافزون گرسنهگی و سوءتغذیه به کمکهای بشردوستانه پایدار نیاز است.”
پس از اگست 2021 و حاکمیت طالبان، افغانستان با رکود اقتصادی کمسابقهای مواجه شد و سطح بیکاری و فقر افزایش یافت.
میلیونها تن که در سازمانهای بینالمللی و ادارات دولتی کار میکردند، بیکار شدند و همچنین طالبان با فرمان ممنوعیت کار زنان، عملا صدها هزار زن که سرپرست خانوادههای شان بودند را خانه نشین ساختند.