آخرین دیدارمان در خانه انجنیر رحمت الله نبیل ریس پیشین امنیت ملی صورت گرفت. دقیق دو هفته پیش از شهادت اش. هشدار دادم که دشمنان در صدد کشتن او هستند. گفت خداوند مرا ۸ بار از مرگ نجات داده است. امیدوارم بار نهم نیز نجات بدهد. اما خود را به او سپرده ام. خواهش کردم ترتیبات امنیتی خود را افزایش دهد. گفت ترتیبات لازم را گرفته ام.
جنرال گفت: هر اتفاقی که قرار است بیفتد بگذار بیفتد اما با طالبان آشتی نمیکنم. آنها مزدوران بیگانه هستند و در صدد تخریب و عقب ماندن کشور. جنگ علیه طالبان را ادامه خواهم داد.
اما واضح بود که تحت فشار حلقاتی در ارگ قرار دارد. نفوذیهای برخی از سازمانهای استخباراتی خارحی، او را در چشم ریس جمهور غنی، بد جلوه داده بودند. غنی را از رازق ترسانده بودند. اما او قدرت خود را از قندهار میگرفت نه از ارگ و غنی.
پس از یک ساعت گفتگو درباره مسائل گوناگون، از جمله د رمورد انتخابات ریاست جمهوری، خدا حافظی کردیم. با اسکات میلر قوماندان قوای خارجی ملاقات داشت.
طالبان او را با نامردی تمام کشتند. یکی از نفوذیهای شان، رازق را تیرباران کرد. اما جنرال اسکات میلر قوماندان قوای ائتلاف بینالمللی را هدف قرار نداد.
این دوگانگی، بیانگر باطن سرشار از نفاق طالبان است. آنها در برابر خارجیها خاضع و متواضع هسنتد اما در برابر داخلیها، انعطافی نشان ندادند/ نمیدهند. بیخیال دنیا و آخرت هزاران تن را به کشتن دادند و کشتند. فریادهای صلح طلبانه دولت جمهوری اسلامی افغانستان را نشیندند و در یک معامله شرم آور قدرت را گرفتند.
رهبر القاعده را -که حق زیادی بر طالبان داشت- به عنوان حسن نیت و نشانه اطاعت، در معرض شکار نیروهای سیا قرار دادند.
شنیده ام که طالبان خلاف رسم جوانمردی و آیین مسلمانی به آرامگاه جنرال رازق اهانت کرده اند. آنها حتی از مُرده رازق میترسند. حق دارند بترسند. زیرا از دست رازق، روزشان سیاه بود. نَفَس شان بُریده بود. سیلیهای سختی از او خورده بودند. با اهانت به قبر او، عقده و ترس شان را فرو میریزند. اما اهانت طالبان به قبر شهید رازق اچکزی نه تنها او را از یادها نخواهد برد که نام و آوازه اش، راه و رسم مبارزه اش روز به روز افزایش خواهد داد.
همه بدانند این روزهای سیاه و تباه میگذرد. رازق های زیادی از میان ملت بر خواستهاند. برخواهند خواست. لشکری از شیران شجاعی که خواب را بر چشمان دشمنان ملت افغانستان، حرام خواهند کرد. آنها، منتظرند تا زمان نابودی جنایتکارانی که زنان و مردان افغانستان را به اسارت گرفته اند، فرا برسد. بی تردید آن زمان دیر نخواهد بود.
اما آنگاه که مرگ جنایت کاران و ناقضان حقوق انسان و قاتلان شهروندان و مردم تحت ستم افغانستان فرا برسد، انگار زمین دهان باز خواهد کرد و سرمستان باده قدرت را ناگهان در خود فرو خواهد بُرد. و سَیعلَمُ الّذینَ ظَلَموا أَی مَنقَلَبٍ ینقَلِبونَ. سوره شعرا.
ترجمه: و آنان كه ظلم و ستم كردند به زودی خواهند دانست كه به چه كیفرگاهی باز می گردند.
عارف رحمانی؛ نماینده پیشین مجلس نمایندگان