همزمان با دومین سالگرد تسلیمی قدرت به طالبان، یک هیات بلند رتبهی امریکایی به رهبری تام وست و رینا امیری باز به دوحه رفته و با دوستان طالبشان به رهبری امیرخان متقی، وزیر خارجهی طالبان، دیدار و مذاکره کردند.
باور بر این است که امریکاییان حالا از موضع پنهانیشان در قبال طالبان پا را فراتر گذاشته و پیش چشمان مردم افغانستان و جهانیان، طالبان را در آغوش گرفته، بیشرمانه و بدون ترس و واهمه از تبعات آن، راه تعامل و حتا به رسمیت شناختن تروریزم دولتی را جستجو میکنند.
بیتردید رینا امیری و تام وست هرگز به طالبان نخواهند گفت که، چرا 12000 سالن آرایشگاه زنانه را بستند، حدود 60 هزار زن نانآور خانواده را به خاک سیاه نشاندند؟ چرا عروس آرایششده را دستبند زده، مسخرهی عام و خاص می نمایید؟ چرا به دختران اجازه ندادند تا در امتحان ورودی کانکور دانشگاهها شرکت کنند؟ این دو میراثدار زلمی خلیلزاد هرگز به آنان نخواهند گفت که چرا دختران و زنان را به تحصیل و کار اجازه نمی دهند؟ چرا هنر و فرهنگ را در افغانستان نابود می کنند؟ چرا آلات موسیقی را آتش می زنند؟ چهزمانی به حکومت تک قومی و تک جنسیتی شان پایان میدهند؟ و صد پرسش دیگر که باوردارم نه تام وست و نه رینا امیری مجدانه با وزیر خارجهی طالبان در میان گذاشته باشند.
به باور ناظران، مذاکرات تام وست – رینا امیری با امیرخان متقی، ادامهی راه خشونتبار و خاینانهی زلمی خلیلزاد و تحقق راهکار بندهای پنهانی قرارداد دوحه است.
این ملاقات رو در رو با گروهی که هم امریکا و هم سازمانملل آن را ترورریست خوانده، برای دستگیری و نابودی رهبران آنان جایزهی ده میلیون دالری گذاشته اند، هیچ معنایی به جز سفید نمایی طالبان و بازکردن دروازهی تعامل با تروریزم دولتی را افاده نمیکند.
هر چند وزارت خارجهی امریکا گفته است که دیدار با طالبان به معنای تغییر موضع امریکا در قبال طالبان و به رسمیت شناسی این گروه نیست؛ اما حقیقت آن است که امریکاییان میخواهند با ارسال کمک مالی چهل میلیون دالری درهفته و کاربرد هر ترفند و نیرنگ دیگری، تروریزم دولتی طالیان را روی پا نگهداشته و راه تعامل با این گروه بدوی و بنیادگرا را بازتر سازد…
نوشتهی : اسماعیل فروغی