در حالیکه آمار افراد نیازمند به کمکهای بشردوستانه به مرز 29 میلیون 200 هزار نفر در افغانستان رسیده، اخبار و گزارشها حاکیست که سطح کمکهای بشری به این افراد به طور بیسابقهای کاهش یافته. کاهش کمکهای بشری به این پیمانه در بیست سال گذشته سابقهنداشته است.
بسیاری از خانوادهها به شمول میلیونها کودک و زن در افغانستان محتاج کمکهای بشری اند، در صورت نرسیدن این کمکها احتمال وقوع بحران بشری دور از انتظار نیست.
این وضعیت بسیاری از سازمانهای امدادی که سالها در افغانستان فعالیت داشتند را نگران کرده است از جمله یان اگلند، رئیس موسسه شورای پناهندگان ناروی که یک سازمان امدادی بینالمللی است.
آقای اگلند روی دوشنبه در تویتی نوشت که کم توجهی جامعه جهانی به نیازمندان در افغانستان در طول سالهای گذشته بیسابقه است.
او افغانستان و کشورهای جنگزده را قربانیان اصلی سیاستهای غرب به ویژه ناتو و امریکا دانست و گفته که توجه به جنگ اکراین باعث شده است که کودکان و افراد گرسنه در افغانستان فراموش شوند.
آقای اگلند در حساب توییتر خود نوشته است که بر بنیاد آمار دفتر هماهنگکننده امور بشردوستانه سازمانملل، از مجموع ۵۵ میلیارد کمک بینالمللی وعده شده، تنها ۱۳ میلیارد دالر یا حدود ۲۵ درصد آن به دست سازمانهای امدادی رسیده است.
او ضمن انتقاد از خلف وعده کشورهای کمککننده گفت که این کشورها بحران که در حال حاضر گریبانگیر کودکان و زنان افغانستان شده را فراموش کردهاند.
دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمانملل در افغانستان یا اوچا در آخرین گزارش خود هشدار داد که به دلیل ناکافی بودن منابع مالی، ممکن است چندین برنامه تامین غذایی و صحی خود را متوقف کند.
برنامه جهانی غذا نیز شرایط مشابهی دارد این سازمان گفته بود که بودجه این سازمان برای تهیه کمکهای غذایی در افغانستان در اواحر ماه اکتبر به اتمام میرسد.
یان اگلند میگوید که کشورهای عضو ناتو برای عملیات نظامی خود در افغانستان تریلیونها دالر هزینه کردند؛ اما اکنون قربانیان این جنگ که به غذا و دارو نیاز دارند را فراموش کردهاند.
او به صراحت گفته است که کشورهای ناتو و غرب به فقرا و افراد نیازمند در افغانستان پشت کردهاند.
اگلند ضمن انتقاد از سیاستهای غرب در قبال کشورهای فقیر و جنگزده گفته است که دیروز افغانستان مانند اکراین امروز برای غرب اهمیت استراتیژیک داشت.
پس از اگست 2021 و برگشت طالبان به قدرت، فقر، بیکاری و گرسنگی در افغانستان به اوج خود رسید. علاوه بر دلایل و عوامل زیادی، سیاستهای طالبان در قبال زنان و کشورهای کمککننده عامل اصلی گسترش فقر و بیکاری در کشور خوانده شده است.
طالبان عملا و به طور خودخواسته میلیونها زن شاغل را خانهنشین کردند و آنها با همراه خانواده شان به جمع افراد نیازمند به کمکهای جامعهجهانی افزوده شدند.
بیشتر زنان شاغل سرپرست خانواده خود را در جنگها و در حملات انتحاری طالبان از دست دادهبودند و آنها تنها نانآور خانواده خود هستند.
این نگرانی وجود دارد که روند اگر یکسال دیگر به همین منوال ادامه یابد، با گسترش فقر و گرسنگی در افغانستان، بحران بشری دامنگیر این کشور شود، بحرانی که پیامدهای آن بدتر از جنگ چندن دهه خواهد بود.