طالبان در معرض انکار جهانی!

ملت‌ها و دولت‌های مسول جهان معامله استخباراتی با یک گروه استبدادی و خشن و مخالف حقوق انسان و به ویژه حقوق زنان را قبول ندارند، دلایل این عدم اقبال جهانی به گروه طالبان:

۱- با همه تلاش‌های طالبان و حامیان استخباراتی این گروه، جهان از به رسمیت شناخت طالبان- از این جهت که یک قومی و مذهبی تند رو و مخالف ارزش‌های اسلامی و انسانی است- به عنوان یک حکومت مشروع سربازده است و این گروه را به عنوان یک عضو مسول جامعه جهانی به رسمیت نشناخته است.

۲- ملت‌های آزاده، نهادهای دموکراتیک و رسانه‌های آزاد و مسول جهانی و مراکز حامی حقوق زن و حقوق بشر هر روز علیه نقض حقوق بشر و حقوق زنان و نقض حقوق شهروندی شهروندان کشور توسط این گروه بیانیه و اعلامیه صادر می‌کنند و اقدامات ضد حقوق بشری و حقوق زن این گروه را تقبیح و محکوم می‌کنند.

۳- به رغم لابی‌های بین المللی و داخلی فعال در سازمان‌ملل و سایر نهادی‌های غربی و منطقه ای، سازمان‌ملل و سازمان کنفرانس اسلامی و دنیای اسلام از به رسمیت شناختن حکومت این گروه افراطی خود داری کرده اند.

۴- ایران و پاکستان و کشورهای آسیای میانه و دنیای عرب و ترکیه به رغم حمایت‌های اولیه از این گروه تندروِ افراطی از حضور این گروه به عنوان یک دولت در کابل به ستوه آمده اند. تلاش‌های این کشورها برای اصلاح داخلی و ترمیم وجهه تروریستی و افراطی این گروه به جایی نرسیده است.

۵- مردم افغانستان به ویژه جامعه و زنان سرافراز کشور، همچنان به مبارزات مدنی خود علیه این گروه ادامه می‌دهند. تفاوت اساسی که اتفاق افتاده این است که ترس از رعب و وحشت و دهشت طالبان از میان رفته است. و این حرکت‌ها و اقدامات حق طلبانه در تصمیمات و اقدامات جهانی و صدور اعلامیه‌ها و جریان سازی علیه گروه طالبان بسیار موثر بوده است.

۶- رشد گروه‌های تروریستی زیر حمایت این گروه افراطی به عنوان یک تهدید منطقه‌ای و جهانی، بسیاری از قدرت‌های منطقه ای و جهانی را نگران ساخته است.

۷- آخرین مورد از اقدامات ضد طالبان اعلامیه ۸۰ کشور جهان در رد و محکومیت فرمان‌های رو به تزاید پیشوای ملیشه‌های طالب در حصر و حبس روز افزون زنان افغانستان است.

با توجه به این وضعیت مساعد ملی و بین المللی علیه گروه افراطی و تندرو طالب؛ ایجاب می‌کند که صفوف سیاسیون و نخبگان افغانستان متحدتر گردد و مبارزات عدالت خواهانه و آزادی طلبانه برای شکست این گروه در ابعاد مختلف شدت یابد.

نویسنده: عارف رحمانی، عضو پیشین مجلس نمایندگان افغانستان