ذبیحالله مجاهد سخنگوی طالبان، ادعای حکمتیار مبنی بر ارسال لیستی از سوی آمریکا به طالبان برای تشکیل حکومت فراگیر را رد کرد و گفت که ما [طالبان] به کسی وعده حکومت فراگیر نداده ایم.
صرف نظر از اینکه آیا آمریکا چنین لیستی به طالبان داده یا نه، طبیعیست که در شرایط کنونی، تعریفی که آمریکا از حکومت فراگیر دارد، با تعریفی که حکمتیار از آن در ذهن دارد، متفاوت است.
در ذهن حکمتیار، فراگیر بودن حکومت به اینست که سهمی به او داده شود، اما توماس وست نماینده ویژه آمریکا که در سفر منطقهای برای بررسی وضعیت افغانستان به سر میبرد، احتمالأ حکومتی را فراگیر میداند عوامل تکنوکرات مرتبط با خودش، در ساختار نقش داشته باشند.
در حکومت فراگیری که طالبان به آن تن بدهند تا مثلاً مقدمات رسمیت یافتن آنها فراهم شود، بعید است که لحیه جنبانان پیشین، نقشی داشته باشند.
همچنین، زمینههای داخلی و منطقهای آن هم باید فراهم شده باشد.
نتیجه سفر توماس وست به پاکستان، شاید در این زمینه اثرگذار باشد. چرا که بخش مهمی از سناریو، به همراهی پاکستان وابسته است.
پاکستان در شرایط بحران اقتصادی و با یک دولت ورشکسته که توانایی پاسخگویی به مطالبات مردمش را ندارد، یکپارچگی اردوی خود را هم از دست داده و شاید به مسأله پشتونستان، به عنوان یک مسکن موقت و تنفس مصنوعی برای خود نگاه کند، اما اگر وارد این ماجرای قمار گون شود، معلوم نیست که هنگام خروج از بازی، در چه شرایطی قرار داشته باشد.
بوی حکومت فراگیر از مدلی که مد نظر آمریکا باشد به مشام میرسد، اما تکرار تجربه بن که در آن به چهره های جهادی ضد طالب، سهمی داده شود، ممتنع به نظر میرسد مگر اینکه آنها بتوانند دارای وزنی شوند که کسی نتواند حذف شان کند.
منبع:
نویسنده: سید احمد موسوی مبلغ