خبرگزاری پل – بهعنوان یک خبرنگار که سالها در افغانستان کار کردهام و اکنون در تبعید بهسر میبرم، وضعیت امروز رسانه و روزنامهنگاران افغانستان را نه از پشت میز که از نزدیکترین فاصله دیدهام. پس از سقوط کابل در اوت ۲۰۲۱، خبرنگاری در افغانستان از یک شغل دشوار، به حرفهای مرگبار تبدیل شد.
طالبان، که حالا تمام ساختار سیاسی و امنیتی کشور را در دست دارند، نهتنها محدودیتهای گسترده بر آزادی بیان وضع کردهاند، بلکه با تهدید، بازداشت، شکنجه و حتی قتل خبرنگاران، عملاً فضای رسانهای را به یک میدان مین بدل کردهاند. آنچه باقی مانده، مجموعهای از رسانههای خودسانسور شده و خبرنگارانی است که هر کلمهشان را با ترس مینویسند یا به سکوت پناه بردهاند.
امروز، دهها خبرنگار در داخل افغانستان زیر سایه این تهدیدها زندگی میکنند و صدها تن دیگر، همچون من، مجبور به ترک خانه و وطن شدهاند. اما تبعید، پایان ماجرا نیست. بسیاری از خبرنگاران پناهنده، بهویژه در ایران و پاکستان، در شرایطی بیثبات و بدون حمایت قانونی بهسر میبرند. آنها هر روز با خطر بازگشت اجباری به افغانستان روبهرو هستند؛ بازگشتی که میتواند پایان زندگی یا آزادیشان باشد.
بهعنوان کسی که سالها قلم زدهام و حقیقت را ثبت کردهام، میدانم که خبرنگاری فقط یک شغل نیست؛ مسئولیتی است در قبال مردم و تاریخ. اما این مسئولیت، در افغانستان امروز، به بهای سنگین جان و آزادی خرید و فروش میشود.
جهان باید بداند که آزادی بیان در افغانستان نفسهای آخرش را میکشد، و نجات خبرنگاران افغانستانی، فقط یک وظیفه اخلاقی نیست، بلکه یک ضرورت فوری برای حفظ حقیقت و تاریخ است.